Poem dedicated to an old house in Tondano (Sulawesi Utara, Indonesia).
Het oude huis - Rumah Tua
Huis
De voegen van het huis zuchten, voorouders en bewoners,
de adem van geesten houdt het houtwerk bijeen,
de keuken, zwartgeblakerd, door generaties gerechten,
geheime recepten, moeder-dochter, de muren
die zich vouwen voor gasten die komen en
gaan.
Huis en wereld
Gedachten verschuilen zich achter de deuren,
kinderen geboren, groeien en springen
uit ramen, rennen achter kippen, hun eten,
koekjes uit Holland en Spanjoolse pasteitjes.
’s Avonds Portugese zang en tradities van psalmen,
voorouders die versmelten tot God en tot bomen,
zij bewaken de tuin in de tropische nacht.
Nog steeds hoeven van paarden en karbouwen voor karren,
verstopt in het ledikant hoorde Opa het al,
nu woont Opa daar, bovenop de heuvel,
boven het kerkhof, mooiste uitzicht
van het dorp.
En om het dorp het meer, de vulkanen en velden, rijst altijd padi, altijd rijp voor de oogst,
nog verder de zee en de riffen vol vissen, de eilanden verspreid over duizenden mijlen,
de steden de havens de vliegtuigen van vuur.
Huis en toekomst
Maar hier in het huis heerst een klein universum,
een heel eigen tijd in een jagende eeuw,
foto’s vervagen de jaren die komen,
voorouders zuchten, of was het een plank?
back to top... |
The old house, photo by Alva Supit
The lake of Tondano as seen from the Mehawu vulcano
|