Elf tafeltjes zetten zij
neer, elke dag.
Elke dag elf tafeltjes onder
andere bomen
onder bomen waar zij aten en dronken
en dan kwam heimwee in hun ogen.
Heimwee naar het noorderlicht
wolkenlamp van winternacht,
heimwee naar de langste zon
stralend langs de einder.
Langzaam groeiden kunstlicht zwammen
sporen, wirwar, eindstations
sterren daalden neer in flitsen
er was geen nacht meer; en ook geen dag.
Zij werden metro elfen en neon elfen
en elfen van beton
bomen waren hun bomen niet langer
slechts bladerdek over gedachtenmuren,
maar voorbij horizon en evenaar
waar zuiderkruis op poolster wacht,
naar dat eiland, ergens, in zuidelijkste zee
waar de dag weer puur was
en de nacht weer licht,
reisden zij
elf elfen
elk een tafel
elk een eigen karaf
hun weemoed wijn
en hun lippen vlamden.
En un mirar gótico
el jóven contempla
el futuro de mundos atormentados
nacidos de sueños sin verdear.
Porque en vientres de científicos
se computan
cuadrados y triángulos
paralelopídedos y octángulos
y ciempiés robóticos de micro-procesadores.
Y al mismo tiempo
los cálculos deseperados
de los revolucionarios eternos
intentando retrasar lo que épocas no detienen.
Ya lo expresaba el pintor romático
en su tenebrosa trascendencia
esculpido en óleos gruesos
hoy lienzo inútil en sombras modernas.
Y este jóven se pinta los ojos kon
kohl para salir a las calles
con su alma de anarquista metálico.
back to top...
Endless lines of power, of semi-finished poles standing
between the pale greens of uncalculated vegetation:
this province grows -out of salty water, fleeting
from biting, hunting seas - born from strife,
sticky dirt deeply buried, new to light,
from old sea's bed primeval clays
an emerged Boticelli on a shell
of sand, greeting damp skies.
Now a tame lake kisses
the shy and educated
province's shores.
Exuberant in
its chastity
waiting as
people
drive
over
that
isth
mu
s.
back to top...
